دوش می خندیدم       نه به تاریکی شب       که به تاریکی دل

دو صد افسوس که در ظلمت و تب      همه اندر خودشان گم شده اند

از خودم پرسیدم      این معما که چرا    

زان که این بارکش آن شده است       همگان می گویند       اسب حیوان نجیبی است آری!

این یکی می گفتش

بلبل مست که شیدای گل است دیوانه است     عاقل آن است که شیدای خودش باشد و بس

آن یکی پندم داد

که در این دار فنا      همگان تنهایند   

حال چون تنهایی       پس بیا خود طلبی پیشه کن و عشوه میا

زین سخن های گران       شک در اندیشه من آمد و با خود گفتم:

                      واقعاً اسب حیوان نجیبی است؟

در همین اثنی بود      که یکی دوست سراغم شد و آهسته سخن گفت چنین:

دست بردار ز تنهایی و عزلت طلبی       یک قدم راه بیا با من و اکنون خوش باش

گفتمش سر و معما است در این دوستی ات       راست بگو

                                                 مهر تایید مرا می طلبی؟

گفت چون خوب منی عاشق دیدار توام

من تو را می خواهم      تو مرا می خواهی   

                                     به طریقی دیگر       همه خواهان خودیم

گفتمش دوست تجارت ندهد سود مرا       دود تریاک مداوا نکند درد مرا

از خودم خسته شدم      عشق را می طلبم       ادعاها همه بر دار فنا می بینم

جرعه آبی خواهم       که ز نوشیدن آن       جگرم تازه شود

     (ادامه در قسمت بعد)  

ادامه پیشنهادی خود را می توانید در قسمت نظرها بیاورید.