| تبليغات | X |
نور خدا غمزه یک ناز شد مشق تو بار دگر آغاز شد
در نظر کور یقین جلوه ها فاش نگردید و همه راز شد
گوشی برای شنیدن داده ای
چشمی برای دیدن عقلی برای تفکر و زبانی برای گفتن
افسوس زبانم بریده اند تا گوشهای شنوا عقلی نبینند.
کجایند؟ آنهایی که شاید باورم کنند.
گوش داری بشنو چشم داری، ببین! بیندیش که چه می گویم.
امروز دوباره اتاقم را تمیز می کنم.
باورهای کور، می فرستمتان به گور
عادتهای بد، نمی مانید تا ابد
می شکنم، جمعتان می کنم در کیسه زباله ای
می روم به سوی یک زندگی تازه ای
اگر باورم داری، با من بــیــــــــــا!
لينک مطلب
نوشته ی: تیز آی کیو
تاریخ:86/02/09
موضوعات
